Kamienice

U progu pruskiego panowania w Poznaniu zapoczątkowano trwającą przez cały XIX wiek rozbudowę miasta w kierunku zachodnim. Namiastką zacisznej dzielnicy mieszkalnej dla bogatych były okolice dawnej ulicy Ludwiki (obecnej ulicy Taczaka). Szczególna sytuacja miasta fortecznego powodowała, że ekskluzywne domy mieszkalne sąsiadowały z ubogą zabudową pobliskich ulic, gdzie w dużych i tłocznych czynszówkach partery zajmowały sklepy, a ciasne podwórza – hałaśliwe warsztaty.

Dzielnice kamieniczne przełomu XIX i XX wieku charakteryzowały się zwartością i równomiernością zabudowy, przy czym na jej narożnikach często pojawiały się dominanty. Niekiedy przyjmowały one postać zwieńczenia w formie wieży czy hełmu, innym razem były to nieco bardziej strzeliste budynki. Takie rozwiązanie wpływało na uporządkowanie przestrzeni, zaznaczało ważniejsze punkty w mieście (np. skrzyżowania), poprawiało orientację oraz dawało wrażenie pewnej unikalności i niepowtarzalności zabudowy.

Zdjęcie główne  - Kamienice
Zamknij rozwijaną treść

Ulica Bismarcka (obecna ulica Kantaka) była jednym z najbardziej reprezentacyjnych adresów w mieście. W latach siedemdziesiątych XIX wieku wzniesiono przy niej zespół luksusowych kamienic w „stylu pałacowym”. Bogato dekorowane budynki stanowiły niezwykle harmonijny kompleks mieszkalny. Architektura budynków nawiązywała do rozwiązań charakterystycznych dla ekskluzywnej zabudowy mieszczańskiej Paryża i Wiednia.

Kamienice czynszowe

Pierwszą kamienicę czynszową w Poznaniu wzniesiono w 1838 roku. Wraz ze wzrostem liczby mieszkańców zaczęto budować ich w mieście coraz więcej. Bogatsi mieszkańcy mogli pozwolić sobie na większe mieszkania znajdujące się w części frontowej budynku. Tylną część kamienicy stanowiła oficyna, w której mieszkali ludzie znacznie mniej zamożni.

Zieleń

Decyzja władz pruskich o przekształceniu Poznania w twierdzę miała niekorzystny wpływ na stan zieleni miejskiej. Na niewielkim obszarze ściśniętym pierścieniem fortecznym zabrakło miejsca na parki i ogrody. W 1834 roku grupa polskich i niemieckich mieszkańców założyła Towarzystwo do Upiększania Miasta i jego Okolic. Staraniem tej organizacji rozpoczęto systematyczne nasadzanie drzew na miejskich placach i ulicach. Najstarszym, założonym jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku zieleńcem w Poznaniu jest skwer popularnie zwany Zielonymi Ogródkami.