Budynki

Dla nowej dzielnicy (a także obszarów, które ucierpiały w wyniku wielkiego pożaru Poznania w 1803 roku) zaprojektowano model typowego domu. Był on piętrowy, przeznaczony dla 1 lub 2 rodzin. Projekt określał wygląd fasady, a nawet układ pomieszczeń. Decydując się na taki dom, można było liczyć na duże dofinansowanie (nawet do 50% kosztów).
Domy sytuowano dłuższym bokiem wzdłuż ulicy, a sąsiadujące ze sobą budynki łączono bramami wjazdowymi na posesje, dlatego zabudowa tworzyła zwarte ciągi wzdłuż ulic. Za nimi natomiast umiejscowione były ogrody. Ta skromna i zuniformizowana architektura była charakterystycznym elementem przestrzeni mieszkalnej pruskiego miasta epoki absolutyzmu oświeconego.
Siedziby urzędów i instytucji lokowano w budynkach podobnych do domów mieszkalnych, dlatego nie wyróżniały się wśród otaczającej zabudowy. W nowej części miasta wybudowano m.in. główny urząd celny oraz budynek poczty. Przy tym drugim znalazły się także stajnie i wozownie dla wozów pocztowych i dyliżansów, które były wówczas głównym środkiem komunikacji.

Zdjęcie główne  - Budynki
Zamknij rozwijaną treść

Początkowo mieszkańcy niechętnie przeprowadzali się do nowej części miasta, ponieważ w ich odczuciu była położona zbyt daleko od starego miasta, gdzie nadal koncentrowały się funkcje handlowe i produkcyjne. Osiedlali się tu głównie pruscy urzędnicy i wojskowi. Dopiero po pożarze z 1803 roku zaczęli się tu przenosić mieszkańcy, którzy zmuszeni byli opuścić zniszczoną część miasta.

Przepisy budowlane

Po wielkim pożarze Poznania wprowadzono rygorystyczne normy dotyczące charakteru i intensywności zabudowy. Projekt każdego powstającego budynku musiał być zatwierdzony przez nadzór budowlany. W starej i nowej części Poznania domy miały być wznoszone z cegły, ewentualnie muru pruskiego i kryte dachówką lub blachą. Na przedmieściach wprawdzie dopuszczano budowanie z drewna, ale kominy należało wymurować, a dachy pokryć dachówką. Zasady te miały zwiększać bezpieczeństwo przeciwpożarowe.