Sala 3. Wspomnienia mieszkańców Rataj / Memories of Rataje residents

Pan Przemysław, mieszkaniec Rataj 

z perspektywy dzieciństwa to, że tam ciągle te dzieciaki były i to, że tam, nie wiem, możliwość ad hoc zorganizowania meczu 8 na 8, jakby zawsze tyle osób się znalazło, to z dzisiejszej perspektywy jest totalnie nieprawdopodobne (…) po prostu ósemka tam na tym boisku była od rana do nocy. Druga ósemka się zawsze dokompletowała. I się zawsze grało, więc to było z perspektywy dziecka, to było świetne.  

Pani Dorota, mieszkanka Rataj 

My mieliśmy więcej takich terenów koło siebie niezagospodarowanych jeszcze, właśnie typu park Rataje, który teraz jest piękny. Wtedy to były chaszcze i to były świetne miejsca dla nas, żeby się tam bawić. My tak spędzaliśmy czas w tych chaszczach gdzieś tam, ze skoszonej trawy robiliśmy domy, układaliśmy sobie mury, mieliśmy jakieś tam pokoje, bawiliśmy się w konie, biegaliśmy po tych krzakach wszystkich, udawaliśmy, że mamy super rumaki, no takie to były wizje nasze dziecięce.  

EN

Przemysław, resident of Rataje

From our perspective as children, there were always some kids there and, I don’t know, you could always organise an eight-a-side game ad hoc, you could always find that many players. (…) There were always eight players there, on this pitch, from morning till nightfall. You could always find the other eight [as well]. And so we played. So from the perspective of a child, this was great. 

Dorota, resident of Rataje

There were more such greenfield sites in the neighbourhood, just like Rataje Park, which today is beautiful. Back then there were thick bushes, and it was a great place for us to play. We spent our days in these bushes, we would make houses from grass cuttings, build walls, there were some rooms, we played pretend, pretending to have horses, we would run in these bushes, pretending to have these amazing horses. These were our games.