Bóbr europejski

Bobry są jednym z niewielu gatunków zwierząt, które potrafią celowo zmieniać krajobraz. Najlepiej czują się w wodzie, która musi być dość głęboka, by gryzonie te mogły ukryć wejścia do schronień, tworzyć podwodne spiżarnie, uciekać przed niebezpieczeństwem czy spławiać drewno. Aby uzyskać odpowiedni poziom wody, bobry budują tamy. W celu uzyskania materiału do budowy ścinają drzewa. Robią to też, aby dostać się do rosnących wysoko smacznych liści.

fot. Andrzej Walter, zbiory Wielkopolskiego Parku Narodowego

Zaskroniec zwyczajny

Przysmakiem zaskrońców są płazy, dlatego węże te najczęściej występują na terenach podmokłych, gdzie jest dużo żab, traszek czy ropuch. Wąż połyka swą ofiarę żywą i w całości. Czasem się zdarza, że przeceni swoje możliwości i spróbuje zjeść zwierzę, które jest dla niego zbyt duże. Jeśli nie może sobie dać rady, puszcza ofiarę, która szczęśliwie uchodzi z życiem.

***

Zaskrońce zawdzięczają swą nazwę żółtym plamom po bokach czarnej głowy, które wyglądają, jakby były „za skronią”. Zaskrońce są zupełnie niegroźne dla ludzi, choć czasem bywają mylone ze żmiją zygzakowatą. Gdy znajdą się w niebezpieczeństwie, uciekają lub udają nieżywe.

fot. Kamil Karaśkiewicz, zbiory Wielkopolskiego Parku Narodowego

Żaba moczarowa

Żaby lubią towarzystwo bobrów – budowniczych tam.  Powstałe w wyniku ich pracy płytkie rozlewiska są dla żab idealnym miejscem do życia.

Płazy te polują, nie ruszając się i czekając, aż nieostrożny owad zbliży się do ich pyska. Wtedy łapią go swoim długim i lepkim językiem.

***

Dla żab moczarowych ucieczka jest jedyną metodą obrony przed niebezpieczeństwem. Są więc szybkie, zwinne i bardzo płochliwe. Mają długie tylne nogi, dzięki czemu potrafią daleko skakać. Mała żaba może skoczyć na odległość nawet jednego metra!

fot. Małgorzata Górna, zbiory Wielkopolskiego Parku Narodowego