Zdrowie

Olbrzymim wyzwaniem w latach powojennych była zła sytuacja zdrowotna polskiego społeczeństwa. Powszechne było niedożywienie i anemia, wybuchały epidemie chorób zakaźnych. Jeden z artykułów w „Głosie Wielkopolskim” podaje, że jeszcze w 1947 roku zaledwie 10% polskich dzieci cechował dobry stan zdrowia. Pozostałe były bardzo osłabione, a część była wyraźnie chora. Dużym problemem była wszawica i łatwo rozprzestrzeniające się choroby wieku dziecięcego.

Badania lekarskie przeprowadzone wśród uczniów poznańskich szkół przynosiły zastraszające wyniki. Okazało się, że wojna i okupacja wpłynęły zdecydowanie negatywnie na rozwój fizyczny młodzieży poznańskiej. Śred­nia waga była mniejsza od uznawanej za prawidłową o 2,26 kg w przypadku dziewcząt i 3,45 w przypadku chłopców. Jeśli chodzi o wzrost, to wskaźniki te były mniejsze odpowiednio o 2,8 cm oraz 2,9 cm. Zagrożenie wszawicą obserwowano u 75 procent dzieci, krzywicą u 60 procent, a gruźlicą u 40 procent.

Krzysztof Stryjkowski, Poznań ’45. Ostatni rok wojny i pierwszy rok odbudowy, Poznań 2013, s. 359.

graf. „Głos Wielkopolski” 1947, nr 127, ze zbiorów PAN Biblioteki Kórnickiej

Kolonie letnie

Dość szybko starano się podjąć działania, które miały polepszyć stan zdrowia najmłodszych. Jednym z nich była organizacja wyjazdów kolonijnych do ośrodków w pobliżu Poznania dla dzieci o słabym zdrowiu. Nie było to łatwe zadanie, brakowało bowiem podstawowych sprzętów, łóżek, koców. W organizację wyjazdów angażowały się szkoły, przedsiębiorstwa oraz organizacje społeczne. Latem 1945 roku na kolonie do m.in. Zaniemyśla, Kiekrza i Puszczykówka udało się pojechać prawie 10 tysiącom dzieci i młodzieży z województwa poznańskiego.

graf. „Głos Wielkopolski” 1945, nr 158, ze zbiorów PAN Biblioteki Kórnickiej

graf. „Głos Wielkopolski” 1945, nr 55, ze zbiorów PAN Biblioteki Kórnickiej