MIASTO JAK SIĘ PATRZY

Każdy ma własne wyobrażenie miasta oraz tego jak powinno ono wyglądać. To temat, wobec którego rzadko przechodzimy obojętnie. Niezależnie od tego, czy żyjemy w mieście na co dzień, odwiedzamy je tylko czasami, czy też zwiedzamy pierwszy raz w życiu, chcemy, by było ono wygodne i funkcjonalne, a przy tym harmonijne i estetyczne. Potrzeba ta nie ogranicza się jedynie do czasów współczesnych – zetkniemy się z nią również patrząc w przeszłość.

Jaki jest przepis na miasto idealne? Gdzie wypatrywały go wcześniejsze pokolenia? Odpowiedzi na te pytania dostarcza dziedzictwo urbanistyczne i architektoniczne Poznania.

O „przyjazności” miasta w znacznym stopniu decyduje jego przestrzeń publiczna. Nieprzypadkowo określenie „miasto” łączy się ze słowem „miejsce”. Oznacza bowiem przestrzeń, która tworzy ramy do życia mieszkańców. Zmieniającym się w czasie warunkom, pojawianiu się nowych wyzwań i przeszkód zawsze towarzyszyła ewolucja wyglądu i sposobu patrzenia na miasto.

Dążenie do budowy miasta idealnego – miasta jak się patrzy – jest opowieścią o ciągłym doskonaleniu siebie i otoczenia, a także o dążeniu do zaspokajania potrzeb ważnych zarówno z punktu widzenia jednostki, jak i wspólnoty.

Miasto daje się odczytywać poprzez uniwersalne kody i symbole zawarte w jego przestrzeni. Spróbujmy zatem odkodować Poznań – miasto, które w przeszłości wielokrotnie zmieniało swoje oblicze: rozbudowywało się i było burzone, paliło się i niszczyły je powodzie, zamykało się w murach, a po ich likwidacji, otwierało na otoczenie. Wcielmy się w rolę wędrowca patrzącego na Poznań z zewnątrz. Co komunikuje nam pojawiająca się na horyzoncie sylwetka miasta? Zaprasza, wzbudza respekt, zachwyca, niepokoi?

Przypatrzmy się co „mówi” do nas miasto.